Brokkenplioot op de campo

Misschien vraagt iemand zich af, of ik zo aan werken verslaafd ben, dat ik tot diep in de nacht verslagen maak. Dat is niet zo. Met zijn tweeën in een auto door Patagonië en La Pampa trekken is een afwijkende manier van reizen. Urenlang honderden kilometers door oneindige vlakten rijden en geeft een ongekende sensatie. Maar het vereist ook "conditie". Van Frits. Hij is de enige van ons twee, die mag chauffeuren in onze huurauto. Concentratie houden is de belangrijkste uitdaging op monotone wegen, waarop nagenoeg geen verkeer is. Maar ook van de bijrijder vraagt het wat. Soms gaan er een paar uur voor bij voordat er zoiets te beleven valt zoals een klein tankstation met automatenkoffie. Natuurlijk stoppen we tussendoor zelf ook. Om de benen te strekken. Naar de stilte te luisteren. Om een foto te maken. We zijn nogal stil tijdens het rijden. We hebben veel tijd voor reflectie. Over dit land. Over onze levens. Toen. En nu. Over hoe wij samen verder gaan. We hebben ook de tijd en de rust om alle indrukken te verwerken. 
Voor mij blijft er veel tijd over om een reisverslag te schrijven.
Het moet niet; het is gewoon een leuke bezigheid. En me vervelen? Dat past niet bij me. Soms geeft Frits input tijdens het rijden. Dan weer schrijf ik een stukje en lees het aan hem voor. Zoals ik ook de informatie voorlees over streek, dorp en land uit onze spaans- of engelstalige reisboeken. Daarmee oefen ik mijn spaanse  taalvaardigheid. 

Op de route naar Santa Rosa verandert het pampa landschap. Het glooit vaker en er zijn meer bosjes van -de voor deze streek typische- caldén bomen. Bij een aantal meertjes stoppen we om steeds nog dichter bij grote roze flamingo's te komen. Frits fotografeert met telelens. Soms moeten we daar hele toeren voor uithalen. Door prikkelstruiken en zonder een duidelijk pad. Ik was helemaal blij, dat ik met toewijding een aantal dassen holen omzeild had. Terug bij de auto moet ik nog even een vangrail overstappen. En jawel. Ik struikel en haal mijn rechter scheenbeen op een paar plekken open. Foute boel. Een jaap is zo diep, dat Frits meteen ziet dat we er mee naar een ziekenhuis moeten. 40 km verderop ligt het. In Santa Rosa. Terwijl Frits alle administratieve rompslomp verzorgt, worden op de Eerste Hulp de beschadigingen ontsmet, de jaap verdoofd en gehecht. De jonge arts, vertrouwt mij toe dat zij vannacht droomde, dat ze haar vak in het engels moest doen. Grappig mens. De EHBO zaal ziet er aftands uit: verroeste infuusstandaards, loshangende electriciteitsdraden, smerige met viltstift beschreven pleisters als "etiket" op bruine desinfectansflessen. Het is duidelijk te zien, dat het een staatsziekenhuis is. Maar ja: voor 8 euro zijn we drie kwartier later weer klaar voor de volgende ronde.    

We laten door jongens onze auto wassen, die we pal voor het moderne kathedraal gebouw parkeren. We bekijken in het provinciale Museo de Arte een verrassend aardige expositie van hedendaagse argentijnse kunstenaars. Sommige uit La Pampa. Daarna naar het Centro Cultural Municipal. Hier zijn wij er getuige van hoe diep de wonden nog zijn van de verdwijningen en andere verschrikkingen onder het militaire bewind. Vandaag wordt in de kranten vermeld, dat een massagraf in Tucuman is gevinden.

We halen nog wat verbandmiddelen bij een farmacia, eten een broodje en kiezen de Ruta 5 tot Trenque Lauquén. We komen nu in de gecultiveerde agro-pampa. Grote estancias, die voornamelijk akkerbouw plegen. Soja, mais, zonnebloem en soms wat alfalfa en grasland De huizen van de boeren staan half verscholen op beboomde percelen van zo'n 10 ha. groot. Als boeren aan het eggen zijn, zien we hoe droog het hier is. Er valt hier per jaar 20 mm regen. 

Graden als we om half 4 het terrein van het kleine hotel Sol y Luna oprijden. Het is 35 graden. Perfecte kamer. Trenque Lauquén is een vriendelijke vrij grote provincieplaats. Brede straten met veel bomen. Geen hoogbouw, waarmee dit soort plaatsen zich vaak willen onderscheiden. Het centrale plein: het gemeentehuis, de kerk en het onmisbare standbeeld van nationale held San Martin. In dit geval ook nog een buste van Evita. Aan de eindeloos lange bomen lanen liggen vriendelijke huizen, die allemaal verschillend zijn. Een leuk winkelbestand in de hoofdstraat. Wij vinden vooral de winkeltjes aantrekkelijk, die traditionele boerenkleding verkopen. Frits koopt een nieuwe gauchobroek, een bombacha. Als we om 8 uur het donkere centrale plein verlaten, is in de kerk de avondmis gaande is. Voor een doordeweekse dag veel kerkgangers! Op een billboardnaast de kerk is bij een uitspraak van Moeder Teresa een protestleuze geschreven over de affaire Nisman. We eten een klassieke asado in een parilla.